Kut.

Mijn eerste reportage.

Mijn eerste echte reportage. Interview door Denise Pieters, camera door Jeroen van Wijngaarden en montage door beiden.

geengevaar

En dat was het dan.

Nog geen vijf minuten geleden heb ik alle wiet, hash, vloeitjes en tips die zich in mijn kamer bevonden in een zakje gemikt en buiten in een vuilniscontainer gegooid. Na jaren van regelmatig wietgebruik – je zou het gerust een verslaving kunnen noemen – is vandaag heel plotseling door mijn psych besloten dat ik nooit meer zal blowen. En ik sta daar helemaal achter. Af en toe heb je gewoon iemand nodig die beter dan jij weet wat goed voor je is.

Dat wil niet zeggen dat het voor mij een makkelijke beslissing was. De laatste jaren heeft wiet zo’n groot deel van mijn leven bepaald en gevuld, dat het voelt als het einde van een tijdperk, en dat is het in zekere zin ook wel.

Ik weet nu al dat ik het de komende tijd erg moeilijk zal krijgen met het weerstaan van de verleiding weer te beginnen. Ik hoop dat iedereen die dit leest me zal steunen, me niks aan zal bieden (als je uberhaupt al eens wiet bij je hebt ;)) en me in momenten van zwakte een trem voor mijn harses zal geven.

Verder mijn excuses voor dit dramatische gedoe, maar het is laat en het is een lange dag geweest. Hopelijk plaats ik hier binnenkort weer eens iets vermakelijks, maar het helpt natuurlijk als jullie een beetje zeuren.

Dus.

Wraak.

wraak

Een openbaring.

Ik heb vandaag ontdekt dat ik een groot man ben. Dapper, koen en groothartig. Het volgende is namelijk gebeurd.

Ik hoorde mijn buurvrouw naar de wc gaan en door het geluid van het spoelen kreeg ik zelf ook waterneigingen. Terwijl ik het vocht uit me liet lopen hoorde ik dat de urine die van het overlopende platformpje in het water viel niet ‘plons’ deed, maar ‘tak’. Ik boog me voorover en zag een grote prop papier in het waterreservoir. ‘Maandverband’, dacht ik. Ik besloot er maar geen punt van maken. Ik rondde mijn zaken af en spoelde door.

Maar de prop was nog niet weg. Hij was gedraaid en nu waren er duidelijk sporen van uitwerpselen op te zien, wat mijn eerdere maandverbandtheorie ontkrachtte, maar de grootste verrassing was de enorme lichtbruine boomstam die nu zichtbaar was geworden. En dat terwijl mijn buurvrouw een klein, tenger meisje is.

Ik hield me sterk, wachtte tot de stortbak weer gevuld was en spoelde nogmaals door. Geen resultaat. Wat nu? Als ik hem liet zitten, zou mijn buurvrouw kunnen denken dat deze weerspannige rakker mijn eigendom was, ik bevond me tenslotte al ruim vijf minuten in de wc. Maar de kans was groter dat ze hem de volgende ochtend weer terug zou vinden, in de wetenschap dat ik na haar naar de wc ben geweest en hem dus waarschijnlijk heb zien zitten.

En die schande, beste mensen, kan een heer een dame niet aandoen.

Ik pakte de wc-borstel, drukte hem tot helemaal onderin het waterreservoir en draaide hem snel en krachtig rond. Het resultaat van mijn werk was moeilijk te zien, daar het water nu helemaal troebel was. Ik spoelde nogmaals door, en nogmaals, totdat het water weer helemaal helder en leeg was.

Ze zal waarschijnlijk nooit weten wat ik voor haar gedaan heb, en ik zal het zeker ook nooit ter berde brengen, maar de wetenschap dat ik een echte kloeke heer ben, is beloning genoeg.

manvsman4.jpg